जनकपुरधाम, १९ भदौ । रसुवाको भोटेकोशी नदीमा आएको विनाशकारी बाढीले कयौँ परिवारको जीवन एकैछिनमा तहसनहस बनायो । कसैले आफन्त गुमाए, कसैले घरबार । तर, केही परिवार यस्ता छन्, जो न मृत्युको खबर स्वीकार गर्न सकिरहेका छन्, न त जीवित रहेको आशा छाड्न ।

धनुषाको कमला नगरपालिका–६ की पूजा साह पनि यस्तै पीडामा छिन् । उनका श्रीमान् इन्जिनियर अजय सिंह रसुवाको डुसान हाइड्रो पावरअन्तर्गत अपर त्रिशूली क्षेत्रमा कार्यरत थिए । भदौ १० गते भोटेकोशी नदीमा आएको बाढीपछि उनी सम्पर्कविहीन छन् ।

बाढी आउनुभन्दा केही मिनेटअघि मात्रै पूजाले श्रीमानसँग भिडियो कलमा कुरा गरेकी थिइन् । त्यो सामान्य कुराकानी नै उनीहरूबीचको अन्तिम संवाद बन्न पुग्यो भन्ने उनलाई त्यतिबेला कल्पनासम्म थिएन ।

अजयले फोन गरेको समयमा पूजा फोन उठाउन सकिनन् । केही मिनेटपछि उनले आफैँ फोन गरिन् । करिब ११ मिनेटसम्म भिडियोमा कुराकानी भयो । घरपरिवारका सामान्य कुरा भए । बुवाआमाको अवस्था, घरका विषय र दैनिक जीवनकै कुराकानी भयो । त्यसको केही समयमै रसुवामा ठूलो विपद् आएको खबर आयो । त्यसपछि सुरु भयो—अजयको खोजी ।

दिन बित्दै गए । परिवारले फोन गरिरह्यो । कुनै जवाफ आएन । आफन्त र चिनजानका मानिसलाई सम्पर्क गरियो । प्रशासनमा जानकारी गराइयो । तर, अहिलेसम्म अजय कहाँ छन् भन्ने यकिन हुन सकेको छैन ।

सुत्केरी अवस्थामै पतिको खबरको प्रतीक्षा
पूजा अहिले दुई महिनाकी सुत्केरी हुन् । काखमा सानो बच्चा छ । बच्चाको भविष्य सम्झिँदा उनको मन झन् भारी हुन्छ । श्रीमान् फर्किएर आउलान् भन्ने आशाले उनी दिन काटिरहेकी छन् । तर, प्रत्येक दिन उनको प्रतीक्षा थप पीडादायी बन्दै गएको छ ।

घरमा आउने आफन्त र छिमेकी उनलाई नआत्तिन सम्झाउँछन् । ‘उहाँ आउनुहुन्छ’ भनेर ढाडस दिन्छन् । तर, मनमा उठेको डरलाई सजिलै हटाउन सकिँदैन ।

अजयका आमाबुवा र चार दाजुभाइ पनि उनको अवस्थाबारे जानकारी पाउन व्याकुल छन् । परिवारको आशा अहिले एउटा खबरमा अडिएको छ—अजय सुरक्षित छन् कि छैनन्?

‘सुरुङभित्र फस्नुभएको छ कि भन्ने आशा छ’
पूजाका लागि अझै एउटा सम्भावना बाँकी छ । अजय कार्यरत क्षेत्रमा सुरुङ तथा हाइड्रोपावर संरचना रहेकाले उनी कतै त्यहीँ फसेको हुनसक्ने उनको अनुमान छ ।

उनलाई सुरुङभित्र खोजी अझ तीव्र पारिनुपर्ने लाग्छ । उनको प्रश्न सरल छ—यदि कोही मानिस जीवितै कतै फसेको छ भने उद्धारमा ढिलाइ किन?

पूजाको मनमा अझै पनि श्रीमान् जीवितै रहेको आशा छ । यही आशाले उनलाई हरेक दिन नयाँ खबरको प्रतीक्षामा राखेको छ ।

कम्पनी र राज्यसँग परिवारको प्रश्न
अजय कार्यरत कम्पनीबाट पनि खोज तथा उद्धारका विषयमा प्रभावकारी समन्वय र सूचना नआएको परिवारको गुनासो छ ।

विपद्को यस्तो अवस्थामा पीडित परिवारलाई सबैभन्दा आवश्यक हुन्छ—सूचना र भरोसा । तर, अजयको परिवारले आफूहरूले पटकपटक जानकारी खोज्दा पनि खोजी तथा उद्धारको वास्तविक अवस्था स्पष्ट रूपमा थाहा पाउन नसकेको जनाएको छ ।

पूजाको गुनासो प्रदेश सरकारप्रति पनि छ । आफ्नो प्रदेशको नागरिक विपद्मा बेपत्ता हुँदा प्रदेश सरकारले खोज तथा उद्धारका लागि प्रभावकारी समन्वय गर्नुपर्ने उनको अपेक्षा छ ।

उनी चाहन्छिन्—सरकारले कम्तीमा परिवारसँग नियमित सम्पर्क राखोस्, खोजी कहाँ भइरहेको छ, कति टोली परिचालन भएका छन् र सम्भावित क्षेत्रमा के भइरहेको छ भन्ने जानकारी दिइरहोस् ।

अजयको परिवारले प्रशासनमा बेपत्ता भएको जानकारी गराइसकेको छ । तर, खोजीका विषयमा समयमै सूचना नपाउँदा परिवार थप तनावमा परेको छ ।

घटना भएको केही दिनपछि फेरि फोटो, ठेगाना लगायतका विवरण मागिँदा परिवारलाई आफूहरूबारे राज्यका निकायबीच पर्याप्त समन्वय नभएको अनुभूति भएको छ ।

विपद्मा आफन्त गुमाउनुको पीडा एकातिर छ, तर आफन्तको अवस्था नै थाहा नहुनु झन् ठूलो मानसिक यातना बन्न पुगेको छ ।

मृत्युको खबर आए पीडा स्वीकार गर्ने अवस्था हुन्थ्यो । जीवित रहेको खबर आए आशा फर्किन्थ्यो । तर ‘न खबर, न अत्तोपत्तो’ को अवस्था परिवारका लागि सबैभन्दा कठिन बनेको छ ।

फेसबुकमा भगवानसँग प्रार्थना
पूजा सामाजिक सञ्जालमा पनि श्रीमानको खोजीका लागि आवाज उठाइरहेकी छन् । उनका पोस्टहरूमा सरकार र सम्बन्धित निकायसँग खोज तथा उद्धार तीव्र पार्न आग्रह छ ।

सँगै, भगवान्सँग पनि एउटै प्रार्थना छ—जहाँ भए पनि अजयलाई सुरक्षित राखिदिनुहोस् ।

उनको आशा अझै मरेको छैन । काखमा दुई महिनाको बच्चा छ । घरमा श्रीमानको प्रतीक्षा छ । परिवारका आँखामा प्रश्न छ । र, पूजाको मनमा एउटै विश्वास—अजय कुनै दिन ढोकामा आएर उभिनेछन् ।

रसुवाको बाढीले धेरैको जीवनबाट आफ्ना मानिस खोसेको छ । तर, अजयको परिवारका लागि कथा अझै अधुरो छ । उनीहरू अन्तिम निष्कर्षभन्दा पहिले एउटा सत्य जान्न चाहन्छन्—अजय कहाँ छन्?
त्यसैले पूजा अझै बाटो हेरिरहेकी छन् ।

कहिले फोन बज्ला, कहिले अजयको खबर आउला र कहिले दुई महिनाको बच्चाले आफ्ना बुवाको अनुहार हेर्न पाउला—यही आशामा बितिरहेका छन् उनका दिनहरू ।

बाढीको पानी धेरै अघि घटिसक्यो होला । तर, पूजाको मनमा उठेको बेचैनी अझै घटेको छैन ।